Πρόληψη και αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης ..

Η πρόληψη της οστεοπόρωσης είναι σημαντική, διότι αποτελεί βασική αιτία θανάτου σε μεγάλες ηλικίες.

Το κόστος της οστεοπόρωσης είναι επίσης σημαντικό εάν κανείς υπολογίσει εκτός από τους θανάτους, το ψυχικό και σωματικό κόστος αποκατάστασης των καταγμάτων που προκαλεί, καθώς και το κόστος από την σωματική δυσλειτουργία και την μειωμένη ευεξία από τα επώδυνα συμπτώματα (πόνος στα κόκκαλα και στους μύες).

Στην οστεοπόρωση υπάρχει μείωση της πυκνότητας του οστού. Η οστεοπόρωση προσβάλλει τις γυναίκες σε μικρότερη συνήθως ηλικία από τους άντρες, μετά την εμμηνόπαυση, λόγω των ορμονικών αλλαγών.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η οστεοπόρωση δεν οφείλεται στην ηλικία ή την εμμηνόπαυση αλλά σε λήψη φαρμάκων (π.χ. κορτιζόνης, αντιπηκτικών, διουρητικών κ.λπ.), ύπαρξη παθολογικών διαταραχών και νοσημάτων (π.χ. διαβήτης, υπερθυρεοειδισμός σύνδρομο cushing).

Αυτός είναι ο λόγος που τα περιστατικά οστεοπόρωσης πρέπει να διερευνώνται σωστά ιατρικώς.

Η προστασία του οστού πρέπει να αρχίζει από την παιδική ηλικία με καλές διατροφικές συνήθειες και σωστά προγράμματα άσκησης.

Η έλλειψη άσκησης, το τσιγάρο, η υπερκατανάλωση αλκοόλ, καφέ και αναψυκτικών τύπου cola, η χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου και η καθιστική ζωή είναι συχνά φαινόμενα στην Ελλάδα, συντελούν στην ανάπτυξη οστεοπόρωσης και πρέπει να αποφεύγονται. Τροφές πλούσιες σε ασβέστιο είναι το γάλα, και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Η πρόληψη της οστεοπόρωσης γίνεται και με περιοδικούς προληπτικούς ελέγχους που στην γυναίκα πρέπει να αρχίζουν νωρίς μετά την εμμηνόπαυση.

Καλό σας βράδυ..!!!

Μην αφήσετε την σκολίωση εκτός ελέγχου.

 

Σκολίωση. Είναι η πλάγια κλίση της σπονδυλικής κλίσης στο κατά μέτωπο επίπεδο και μοιάζει με το γράμμα S ή C. H πλάγια απόκλιση συχνά συνοδεύεται από στροφή τόσο στη θωρακική όσο και στην οσφυϊκή μοίρα της Σπονδυλικής Στήλης. Έχουμε δύο μορφών σκολίωσης, την θωρακική και την οσφυϊκή.

Χαρακτηριστικά της σκολίωσης είναι η ασυμμετρία στο ύψος των ώμων, των ωμοπλατών, των γοφών και της απόστασης των άκρων από τον κορμό μονόπλευρα, καθώς και η ασυμμετρία της προεξοχής των πλευρών από τη μια πλευρά, λόγω στροφής της Σπονδυλικής στήλης.

Η σκολίωση μπορεί να ανιχνευτεί νωρίς από τους γονείς ή και τα ίδια τα παιδιά, όταν τα ρούχα δεν στέκονται καλά ή τα μπατζάκια των παντελονιών δεν είναι ίσια. Είναι όμως και πολύ πιθανόν να αγνοηθούν λόγω της καθημερινής στάσης των παιδιών σήμερα τόσο στην όρθια όσο και στην καθιστή θέση.
Η σκολίωση συνήθως παρατηρείται στην εφηβεία, (η κρίσιμη ηλικία της ανάπτυξης), όταν το σώμα των εφήβων παίρνει μια κλίση. Σ’ αυτήν την περίοδο, η ανάπτυξη είναι ραγδαία και μια ήπια μορφή σκολίωσης μπορεί να εξελιχτεί εκτός ελέγχου.

Το μεγαλύτερο ποσοστό (περίπου 85%)της σκολίωσης ανήκει στην κατηγορία της εφηβικής ή ιδιοπαθούς μορφής, που σημαίνει ότι η σπονδυλική στήλη εμφανίζει κυρτώματα εκτός άξονα, χωρίς να προϋπάρχει άλλος λόγος ή αρρώστια και ένα μικρό ποσοστό (περίπου 15%) οφείλεται σε άλλους παράγοντες σοβαρότερων αιτιών, όπως αυτοί των νευρικών και μυϊκών ανωμαλιών.

Είναι η σκολίωση κληρονομική;

Μπορεί να υπάρχει συσχετισμός κληρονομικότητας, γι΄ αυτό θα πρέπει να δίνεται μεγαλύτερη σημασία νωρίς στις οικογένειες που έχουν προηγούμενη συγγενική διάγνωση, στην περίπτωση αυτή, όταν καθυστερήσει η διάγνωση και η θεραπεία της, η ίαση της είναι μη αναστρέψιμη.

Πολλές φορές η εικόνα της σκολίωσης, όπου τα κυρτώματα της σπονδυλικής στήλης είναι εκτός άξονα και παρουσιάζεται σωματική ασυμμετρία, οφείλεται σε ανισοϋψή κάτω άκρα, φαινόμενο που παρατηρείται εξαιτίας εκ γενετής κατασκευής ή μετέπειτα τραυματισμού οστικού ή μυϊκού.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και απαιτεί διαφορετική προσέγγιση, σύμφωνα με την ετοιμότητα, τον ψυχισμό και την κουλτούρα του ασθενούς. Η  θεραπεία πρέπει να γίνεται από ειδικούς γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, χειροπράκτες για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.. και πάντα η αντιμετώπιση του να είναι έγκαιρο & έγκυρο.

Dim.Pap.

Αιτίες αυχεναλγίας και αυχενικού συνδρόμου. Πόνοι αυχένα.

 Το «αυχενικό σύνδρομο» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται συχνά, αλλά δυστυχώς παραμένει ασαφής. Καταρχήν το «σύνδρομο», εξ ορισμού, δεν υπονοεί μία πάθηση, αλλά μία ομάδα συμπτωμάτων χωρίς σαφές αίτιο. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι είναι πολλές διαφορετικές αιτίες οι οποίες ενώνονται όλες μαζί και διαμορφώνουν μια κλινική εικόνα που ονομάζεται αυχενικό σύνδρομο. Με τον όρο "αυχενικό σύνδρομο" χαρακτηρίζουμε την ενόχληση ή το συνδυασμό συμπτωμάτων που οφείλεται σε πάθηση των αυχενικών σπονδύλων, μεσοσπονδυλίων δίσκων, αρθρώσεων, νεύρων ή μυών στην περιοχή του αυχένα.  H κακή θέση και στάση του κεφαλιού μας κατά τη διάρκεια της ημέρας, για παράδειγμα, οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις, καθώς και η διάταση των μυών είναι κάποιες από τις αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν αυχενικό σύνδρομο. O πόνος συνήθως είναι τοπικός, υπάρχει όμως μεγάλη πιθανότητα να νιώσουμε μούδιασμα ή να κάνει αντανάκλαση ο πόνος στο ένα ή και στα δύο χέρια.

Ο αυχένας έχει σημαντικό βαθμό κινητικότητας διότι υποστηρίζει το βάρος της κεφαλής. Λόγω όμως της μεγάλης κινητικότητά του και λόγω του γεγονότος πως είναι περισσότερο εκτεθειμένος από την υπόλοιπη σπονδυλική στήλη, είναι πιο ευπαθής σε κακώσεις και διαταραχές που προκαλούν πόνο και περιορισμό της κίνησης.

Η εμπλοκή των αυχενικών ριζών στους Α1-Α2-Α3 σπονδύλους μπορεί να προκαλέσει πόνο, δυσκαμψία, διαταραχή στην όραση, τάση για εμετό, ίλιγγο κ.α. Πολλά από αυτά τα συμπτώματα δημιουργούνται από την εμπλοκή των Α1,Α2 αυχενικούς σπονδύλους.

Η εμπλοκή των κατωτέρων αυχενικών ριζών Α5,Α6 και Α7 είναι αυτές που δημιουργούν τα συμπτώματα στους ωμούς και τα μουδιάσματα στα δάκτυλα των άνω άκρων. Ο πόνος εντοπίζεται στον αυχένα και τη ράχη ανάμεσα στις ωμοπλάτες και γύρω από αυτές,  επεκτείνεται στον ώμο, το βραχίονα, τον πήχη ως τα δάχτυλα και έχουμε μούδιασμα και μυρμήγκιασμα.

Επίσης δημιουργούνται μυϊκοί σπασμοί στα σημεία του πόνου με αποτέλεσμα η ένταση των συμπτωμάτων να αυξάνεται.

Εμφανίζεται δυσκαμψία λόγω των περιορισμένων κινήσεων στις αρθρώσεις και έχουμε πονοκέφαλο, ίλιγγο ή βουητό στ' αφτιά και μούδιασμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Οι αιτίες του συνδρόμου είναι πολλές και ποικίλουν. Κόπωση μυών του αυχένα στη δουλειά, διάστρεμμα κάποιας άρθρωσης στον αυχένα έπειτα από κάκωση που προήλθε από αθλητικές δραστηριότητες ή από κάποιο τροχαίο ατύχημα. Εκφυλισμό της αυχενικής σπονδυλικής στήλης, όπως δισκοπάθεια, ή προβολή κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου που πιέζει κάποιο νεύρο και σπονδυλοαρθροπάθεια σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Οι αυχενικές νευρικές ρίζες είναι πολύ ευαίσθητες σε τραυματισμό και αντιδρούν με συμπτώματα μετά από αλλαγή της ατμοσφαιρικής πίεσης π.χ, αλλαγή καιρού. Συνεπώς, με την καθημερινή κίνηση των προβληματικών οστών και αρθρώσεων, παραμορφώνονται τα νεύρα και τα αγγεία. Η παραμόρφωση αυτή εξηγεί και τα συμπτώματα του συνδρόμου. Οι συνηθέστερες αιτίες αυχενικού συνδρόμου είναι οι μακροχρόνιες φθορές και μεταβολές που οφείλονται στη γήρανση.

Η μεγάλη ποικιλία των πιθανών αιτίων καθιστά σημαντική την κλινική διάγνωση αλλά και το σωστό απεικονιστικό έλεγχο όπως ακτινογραφία, αξονική ή μαγνητική τομογραφία (αν δεν επαρκεί η απλή ακτινογραφία).

Η σωστή και ακριβής διάγνωση του προβλήματος για τους ασθενείς με αυχενικό σύνδρομο είναι πολύ σημαντική, διαφορετικά η όποια θεραπεία μπορεί να αποτύχει, προκαλώντας χρόνια συμπτώματα στα οποία λόγω της απογοήτευσης και της ταλαιπωρίας συχνά προσθέτονται και ψυχογενείς παράγοντες (άγχος, κατάθλιψη), οι οποίοι επιτείνουν το πρόβλημα δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο συμπτωμάτων και άγχους.

Ουσιαστικά δεν υπάρχει θεραπεία του αυχενικού συνδρόμου, αλλά τρόποι εξυγίανσης των συμπτωμάτων του. Στην οξεία φάση για παράδειγμα, συνιστάται , προκειμένου να αποφευχθούν οι βίαιες ή υπέρμετρες κινήσεις στον αυχένα, ανάπαυση και λήψη παυσίπονων, αντιφλεγμονωδών και συχνά μυοχαλαρωτικών φαρμάκων.

Στη συνέχεια, ανάλογα με την πορεία του ασθενούς, προτείνονται ασκήσεις φυσιοθεραπείας από έμπειρο χειροπράκτη με σκοπό την περαιτέρω ανακούφισή του από τον πόνο και τη χαλάρωση της περιοχής από το μυϊκό σπασμό, με τη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος. Οι ασκήσεις αυτές έχουν στόχο τη βελτίωση της κινητικότητας του αυχένα και των άνω άκρων.

Σε ασθενείς που το αυχενικό σύνδρομο οφείλεται σε οξεία φάση κήλης μεσοσπονδύλιου δίσκου εφαρμόζεται πλέον χειρουργική λύση. Στην περίπτωση αυτή ο εξειδικευμένος ορθοπαιδικός σε συνεργασία με ειδικευμένο νευροχειρουργό έχει τη δυνατότητα -ανάλογα με την εκτίμηση της κατάστασης- να επιλέξει ανάμεσα σε διάφορες διαθέσιμες τεχνικές. Με όποια τεχνική επιλέξει εξασφαλίζει την άμεση μείωση της ρίζας του δίσκου την υποχώρηση της κήλης και την αποσυμφόρηση του νεύρου. Αν οδηγείτε για πολλές ώρες η πλάτη του καθίσματος πρέπει να είναι σε όρθια θέση και το κεφάλι να μη γέρνει μαζί με τους ώμους προς τα εμπρός. Επίσης, πολλοί οδηγοί λανθασμένα γέρνουν προς το πλάι, έχοντας το χέρι πάνω στις ταχύτητες ή στο παράθυρο, κάτι που επιβαρύνει τον αυχένα.  Προσαρμόστε την καρέκλα στο γραφείο σας, την οθόνη του υπολογιστή σας, έτσι ώστε ο αυχένας και γενικώς η σπονδυλική στήλη να είναι σε ουδέτερη θέση. Η έκταση του αυχένα όταν γυρίζει το κεφάλι μας προς τα πάνω είναι συνήθως η στάση που ενοχλεί. Πρέπει να διατηρείται η οσφυϊκή λόρδωση. Να ακουμπάνε οι γλουτοί στην πλάτη του καθίσματος και το κεφάλι με τον αυχένα να είναι σε μία ευθεία. Να διακόπτετε την καθιστή θέση κάθε μία ώρα και να περπατάτε για μερικά λεπτά. Αποφεύγετε να στερεώνετε το τηλέφωνο ανάμεσα στο αφτί και στον ώμο σας, όταν μιλάτε.

Αποφεύγετε να κοιμάστε μπρούμυτα. Να χρησιμοποιείτε το κατάλληλο για εσάς μαξιλάρι. Αν χρησιμοποιείτε απλό μαξιλάρι, θα πρέπει να προσέχετε ώστε να γεμίζει το κενό από το αυτί μέχρι τον ώμο, γιατί όταν το τοποθετείτε από το αυτί και πάνω ο αυχένας δεν έχει τη σωστή στήριξη. Ασκηθείτε τακτικά. Γυμνάστε ιδιαίτερα τους θωρακικούς μυς. Οι ασκήσεις για τον αυχένα που θα σας υποδείξει ο ειδικός είναι πολύ σημαντικές για την πρόληψη των πόνων του αυχένα και του αυχενικού συνδρόμου. Να σημειώσω ότι η πρόληψη καλό είναι να γίνεται με τις οδηγίες ενός  ειδικού.           

                                                                                                          Dim.Pap.

Ρήξη μηνίσκου μετά από Αθλητική δραστηριότητα

 

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό μεγάλης μερίδας του πληθυσμού έχει προκαλέσει και αύξηση των κακώσεων του γόνατος με περισσότερο συχνές τις συνδεσμικές και μηνισκικές βλάβες.

Οι δυο χόνδροι του γόνατος σε σχήμα  ημιφέγγαρου κοινώς ονομαζόμενοι έσω και έξω μηνίσκος είναι μοναδικοί διότι δεν υπάρχουν σε πολλές αρθρώσεις του ανθρώπου αλλά ούτε και σε πολλά ζώντα είδη. Για πάρα πολλά χρόνια η επιστημονική κοινότητα πίστευε ότι δεν είναι χρήσιμοι και γι’ αυτό το λόγο μέχρι και τη δεκαετία του ’80 αφαιρούντο με πολύ μεγάλη ευκολία, με τη μέθοδο του ανοιχτού χειρουργείου ακόμα και όταν υπάρχει η μικρή υπόνοια ότι δεν μπορεί να προκαλούν το πρόβλημα στο γόνατο του ασθενούς. Είναι πλέον ξεκάθαρη η μεγάλη χρησιμότητα των μηνίσκων στη φυσιολογική λειτουργία της άρθρωσης του γόνατος Η κύρια λειτουργία τους είναι να μεταφέρουν τα φορτία από το μηριαίο στην κνήμη κατά τρόπο ομαλό αυξάνοντας την επιφάνεια επαφής παίζοντας και ρόλο «αμορτισέρ», δευτερευόντως είναι και σταθεροποιητικοί παράγοντες του γόνατος. Συγκεκριμένα έχει βρεθεί ότι όταν το γόνατο είναι σε έκταση δια μέσου των  μηνίσκων μεταφέρουν το 50% του βάρους και περίπου το 90% του βάρους όταν το γόνατο είναι σε κάμψη. Αποδεδειγμένα σήμερα είναι πια γνωστό ότι η απουσία του μηνίσκου οδηγεί σε πρώιμη εκφυλιστική οστεοαρθρίτιδα. Σε νέα άτομα οι βλάβες (ρήξεις) των μηνίσκων είναι τραυματικής αιτιολογίας και η πιο συνηθισμένη επιβλαβής κίνηση είναι όταν το πόδι «κολλάει» στο έδαφος και το σώμα στρίβει, πολλές φορές ο ασθενής αναφέρει και το κρότο. Σε μεγάλες ηλικίες, οι ρήξεις είναι εκφυλιστικής αιτιολογίας και μπορεί να συμβούν χωρίς εμφανή συγκεκριμένο λόγο, ενώ ρήξεις μηνίσκων σε παιδιά κατά την διάρκεια της ανάπτυξης είναι εξαιρετικά σπάνιες. Τα κύρια συμπτώματα ρήξεως του μηνίσκου είναι ο πόνος κατά το βάδισμα και ιδιαίτερα κατά την αλλαγή κατεύθυνσης, στο βαθύ κάθισμα, εμπλοκές γόνατος (αδυναμία κάμψης και ιδιαίτερα έκτασης), το αίσθημα αστάθειας, η  παρουσία υγρού στην άρθρωση. Μπορεί βέβαια να υπάρχουν και περίοδοι όπου ο ασθενής δεν αναφέρει κανένα απολύτως πρόβλημα. Η διάγνωση ρήξεως του μηνίσκου περιλαμβάνει διάφορα κλινικά τεστ, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό περιπτώσεων όπου η επιβεβαίωση της διάγνωσης γίνεται με την διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας.

 

                                                                                         Dim.Pap.

ΑΤΛΑΣ η Αρχή των Όλων, που δεν Στηρίζει Μόνο Το Κεφάλι..

 

ΑΤΛΑΣ η Αρχή Όλων: Γνωρίζατε ότι ο πρώτος αυχενικός σπόνδυλος, ο Άτλας,  είναι εξαρθρωμένος στους περισσότερους ανθρώπους;  Αυτή η κατάσταση μπορεί να αποφέρει μια σειρά από σωματικές και ψυχικές βλάβες.

Όταν εξαρθρωθεί ο Άτλαντας ανάλογα με την γωνία κλίσης της εξάρθρωσης προκαλείται μείωση του όγκου της οπής του κρανίου και του σπονδυλικού σωλήνα με αποτέλεσμα τόσο ο νωτιαίος μυελός όσο και διάφορα εγκεφαλικά νεύρα αλλά και άλλες νευρικές δεσμίδες να βρίσκονται μόνιμα υπό πίεση. Παράλληλα στενεύουν τόσο η τραχηλική αρτηρία, όσο και αλλά διάφορα αγγειακά συστήματα. Έτσι  έχουμε μόνιμη πίεση του νωτιαίου μυελού και των εγκεφαλικών νεύρων με αποτέλεσμα  να προκαλέσει σωματικές και ψυχικές βλάβες.

Ο Άτλας δεν στηρίζει μόνο το κρανίο αλλά αποτελεί και το σημείο Ανάρτησης, Ισορροπίας & Διεύθυνσης της σπονδυλικής στήλης και του ανθρώπινου σκελετού, μπορεί η εξάρθρωση αυτού να αποφέρει σοβαρές βλάβες και μεταβολές στη στάση του σώματος.

Το αποτέλεσμα είναι, συμπτωματικές ενοχλήσεις και ασθένειες όπως π.χ. πονοκέφαλοι και πόνοι στον αυχένα καθώς και δυσκαμψία στον αυχένα, ημικρανίες, πόνοι στην πλάτη, οσφυαλγία δισκοπάθεια, σκολίωση, περίσφιγξη νεύρων του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού και διαφοροποίηση του μήκους των κάτω άκρων λόγω λανθασμένης θέσης της λεκάνης, πόνοι στις αρθρώσεις και πολλές άλλες παθήσεις.

Ένα παράδειγμα βλαβών και μεταβολών στη στάση του σώματος που προκαλείται από εξαρθρωμένο Άτλαντα είναι η λανθασμένη θέση της λεκάνης.

Η διαδικασία της θεραπείας αποτελείται από συγκεκριμένο μασάζ των βραχέων αυχενικών μυών. Με την μυϊκή χαλάρωση δίνεται στον Άτλαντα η δυνατότητα να επανέλθει στην φυσική του θέση. Απαραίτητος είναι ο εκ των υστέρων έλεγχος καθώς και η υποστήριξη στην διαδικασία της αυτοθεραπείας.

Όταν ο Άτλας επανέλθει στην σωστή του θέση τότε είναι δυνατή η αποκατάσταση της σωματικής ισορροπίας. Αρχίζει η πολύτιμη διαδικασία της αυτοθεραπείας και αποκατάστασης και ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί καλύτερα. Η επαναφορά του Άτλαντα στην σωστή του θέση μπορεί να έχει επιπλέον θετική επίδραση και σε άλλες εφαρμοζόμενες θεραπείες.

Η αποκατάσταση των κυττάρων και των οργάνων δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Μετά την διόρθωση του Άτλαντα με την παραπάνω μέθοδο, ο κάθε οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ανάλογα με την σωματική και ψυχική του κατάσταση. Έτσι τα αποτελέσματα ενεργοποιημένων δυνάμεων αυτοθεραπείας γίνονται από κάθε άνθρωπο διαφορετικά αντιληπτά.

Οι αντιδράσεις που γίνονται αντιληπτές είτε άμεσα μετά την θεραπευτική αγωγή, είτε μετά από εβδομάδες ή και ακόμη μήνες είναι ενδείξεις ότι η διαδικασία της αυτοθεραπείας έχει δρομολογηθεί.

Στις πιθανές αντιδράσεις περιλαμβάνονται η μεγάλη κούραση, η δυσκαμψία των μυών στην περιοχή του αυχένα, της πλάτης και της οσφυϊκής χώρας, αλλά και προηγούμενες ασθένειες, οι οποίες δεν είχαν αποθεραπευτεί πλήρως και οι οποίες μπορούν προσωρινά να επανέλθουν με διαφορετική μορφή. Παρατηρείστε λοιπόν το σώμα σας με προσοχή, καταγράψτε τις μεταβολές της κατάστασης της υγείας σας και υποστηρίξτε την διαδικασία της αυτοθεραπείας με τακτικά μασάζ του αυχένα και της πλάτης, αλλά και με λουτρά. Υπάρχει μια μέθοδος από την οποία ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να αυτοθεραπευτεί.  Η μέθοδος αυτή κατά κύριο λόγο έχει ένα βασικό μέτρο πρόληψης. Συνιστάται να γίνει χρήση της μεθόδου νωρίς στα παιδιά που έχουν το πρόβλημα του Άτλαντα, έτσι ώστε να μεγαλώσουν υγιεινά και να αναπτυχθούν ιδανικά.

Η Θεραπευτική Αγωγή μπορεί να γίνει και επιτρέπεται, μόνο από ένα ειδικό,  ο οποίος έχει εκπαιδευτεί για την υπόψη αγωγή, με ακρίβεια και χωρίς κινδύνους.

Και έτσι έχουμε ίαση στους πονοκέφαλους, στις ημικρανίες, στην έλλειψη διάθεσης, κατάθλιψης, αδράνειας, κούρασης και σ’ όλες αυτές τις σύγχρονες ασθένειες που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο.

Να σημειώσω ότι, η αποκατάσταση του Άτλαντα μπορεί να γίνει και με ειδικό μηχάνημα, από ειδικό θεραπευτή.

                                                                                                            DIM.PAP.

ΑΥΧΕΝΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΥΧΕΝΑ

 

Το αυχενικό σύνδρομο μπορούμε να το περιγράψουμε ως μια σειρά από πολλά συμπτώματα μαζί που παρουσιάζονται στην περιοχή του αυχένα, αλλά και στην εν γένει γύρω περιοχή  όπως :  ραχιαίοι μύες – ώμοι - ωμοπλάτες  και άνω άκρα.

Είναι γενικά πάθηση της αυχενικής μοίρας η οποία περιλαμβάνει πόνους στον αυχένα, δυσκαμψία, πονοκεφάλους και ζάλη, πόνο στον ώμο, στον βραχίονα και στο χέρι με μυϊκή αδυναμία, μουδιάσματα αλλά και με μειωμένα αντανακλαστικά.
Είναι ένα είδος αυχεναλγίας, διότι έχουμε πόνο στην περιοχή του αυχένα, του ώμου, της ωμοπλάτης, του βραχίονα ή και όλων των άνω άκρων.
Οι αιτίες που προκαλούν αυχενικό σύνδρομο είναι πάρα πολλές. Μία από τις βασικότερες, που πλήττει μεγάλη μερίδα του σύγχρονου πληθυσμού, είναι η κακή και επαναλαμβανόμενη στάση του αυχένα π.χ. παρατεταμένη εργασία στο γραφείο με Η/Υ.

Γι αυτό λοιπόν όσοι εργάζονται σε γραφείο και κάνουν χρήση υπολογιστή πρέπει να γνωρίζουν ότι :  

α): Το κάθισμα πρέπει να είναι ρυθμισμένο σε τέτοιο ύψος ώστε οι αγκώνες  να ακουμπούν στο γραφείο ενώ οι ωμοί να είναι χαλαροί. Η πλάτη του καθίσματος να στηρίζει και να εφαρμόζει (εφάπτεται) ακριβώς στην πλάτη. Και  κατά την διάρκεια της εργασίας καλόν είναι να γίνεται αλλαγή της θέσης.
β) : Τοποθετείστε την οθόνη του υπολογιστή απέναντι σας σε απόσταση 50 έως 70 εκ. και όχι στις άκρες του γραφείου σας. Η οθόνη πρέπει να είναι σε ύψος τέτοιο ώστε η πρώτη γραμμή του υπολογιστή να είναι 10 με 15 εκ κάτω από το ύψος του ματιού σας.

γ) : Όσον αφορά το “ποντίκι”, μην τεντώνετε ή λυγίζετε πάρα πολύ τον αγκώνα σας γιατί καταπονούνται οι καρποί σας. Επίσης μην έχετε το “ποντίκι” πολύ μακριά γιατί καταπονείται τον ώμο σας.  

δ) Το πληκτρολόγιο, δεν πρέπει να το τοποθετείτε πολύ κοντά σας και οι αγκώνες  να μην είναι τεντωμένοι γιατί καταπονούνται οι καρποί σας.                 

Είναι καλό κατά τη διάρκεια της καθιστικής εργασίας να πραγματοποιείτε  μικρά διαλείμματα σε τακτά χρονικά διαστήματα στα οποία να γίνονται κάποιες απλές αλλά πολύ ωφέλιμες ασκήσεις για τον αυχένα.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ  ΑΥΧΕΝΑ

1.-Κάμψη Αυχένα

Καθίστε άνετα, με τους ώμους πίσω και το κεφάλι να κοιτάει μπροστά. Σκύψτε μπροστά το κεφάλι και μείνετε σ’ αυτή τη θέση για 15”. Επιστρέψτε σιγά – σιγά  στην αρχική θέση.

2.-Κλίση από μπροστά προς τα πίσω

Καθίστε πάλι στην αρχική σας θέση και κάνετε κλίση αργά προς τα πίσω, μείνετε σ’ αυτή τη θέση για 15”

Κάνετε πέντε (5) επαναλήψεις αυτής της άσκησης τρεις (3) φορές την ημέρα.

3.-Πλάγια Κάμψη Αυχένα

Κρατήστε το κεφάλι σας ίσια και κάνετε κλίση αργά στο πλάι, μην πάτε μέχρι να αγγίξει το αυτί τον ώμο σας.  Κάνετε το ίδιο και προς τον αντίθετο ώμο. Επαναλάβετε τρεις (3) φορές για κάθε πλευρά.

4.-Στροφή Αυχένα (περιστροφή)

Καθίστε άνετα με τους ώμους πίσω και το κεφάλι να κοιτάει μπροστά και γυρίστε αργά το κεφάλι σας προς τη μία πλευρά, μείνετε σε αυτή τη θέση για 15”. Επιστρέψτε αργά στην αρχική θέση και κάνετε το ίδιο στην αντίθετη πλευρά. Επαναλάβετε τρεις (3) φορές για κάθε πλευρά.

5.-Πλευρά Αντίστασης

Καθίστε άνετα με τους ώμους πίσω και το κεφάλι να κοιτάει μπροστά και κρατήστε με το ένα χέρι (για αντίσταση) την μια πλευρά του κεφαλιού σας, κατόπιν κάνετε κλίση προς την πλευρά του χεριού που κρατάει  το κεφάλι και προσπαθήστε μέχρι το χέρι σας να αγγίξει τον ώμο σας. Κρατήστε αυτή τη στάση για πέντε (5) δευτερόλεπτα. Χαλαρώστε και επαναλάβετε στην αντίθετη πλευρά. Κάνετε επαναλήψεις αυτής της άσκησης πέντε (5) φορές για τρεις (3) φορές την ημέρα.

6.-Αντίσταση Εμπρός

Κρατήστε με τα δυο χέρια το μέτωπό σας, προσπαθήστε να γείρετε το κεφάλι προς τα εμπρός αλλά τα χέρια σας να αντιστέκονται σ’ αυτή την κίνηση. Κρατήστε αυτή τη στάση για πέντε (5) δεύτερα. Κάνετε επαναλήψεις αυτής της άσκησης πέντε (5) φορές για τρεις (3) φορές την ημέρα.

Αν εκτελεσθούν οι παραπάνω ασκήσεις, θα μειωθούν τα συμπτώματα του αυχένα σε μεγάλο βαθμό, μπορούν να κρατήσουν τους μύες του αυχένα σας ευέλικτους και ισχυρούς. Ένα τακτικό πρόγραμμα άσκησης του αυχένα μπορεί να βοηθήσει και να ανακουφίσει την ακαμψία και την ένταση των μυών.

Αν και μετά απ’ αυτά, τα συμπτώματα συνεχίζονται, θα πρέπει να απευθυνθείτε σ’ έναν ειδικό ορθοπεδικό γιατρό για να εντοπίσει κάποια βαθύτερα αίτια που ίσως υπάρχουν. Σε μία τέτοια περίπτωση, είναι καίριας σημασίας να επισκεφθείτε στη συνέχεια έναν έμπειρο χειροπρακτικό ο οποίος θα αναλάβει τη θεραπευτική σας αγωγή.

Dim.Pap.

Ρήξη δικεφάλου βραχιονίου

 Η ρήξη δικεφάλου βραχιονίου είναι ένας συχνός τραυματισμός των αθλητών του bodybuilding και αναφέρεται στην αποκόλληση του τένοντα του μυός από το σημείο που δένεται και κρατιέται με την κερκίδα. Η ρήξη παρουσιάζεται κυρίως σε ηλικίες 20-40 ετών, τόσο σε επαγγελματίες, όσο και σε ερασιτέχνες αθλητές και οφείλεται σε ανομοιόμορφη σύσπαση του μυός, η οποία προκαλείται από την υπερπροσπάθεια και την μη προθέρμανση των άνω άκρων.

Επίσης  συμβαίνει κατά τη διάρκεια εκγύμνασης του δικεφάλου με ελεύθερα βάρη, όταν αυτός εκτείνεται στη θέση αυτή, ο δικέφαλος διαστέλλεται υπό αντίσταση, με αποτέλεσμα να εφαρμόζονται μεγάλα  φορτία στο περιφεριακό τμήμα του δικεφάλου με αποτέλεσμα να υφίσταται η ρήξη.

Ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς ξεκινά από την ωμοπλάτη με δύο λεπτούς τένοντες (εκφυτικοί τένοντες), τη μακρά και τη βραχεία κεφαλή, και καταλήγει στην κερκίδα με τη μορφή ενός ισχυρού τένοντα (καταφυτικός τένοντας). Τυχόν ρήξη ενός εκ των δύο λεπτών τενόντων, αναπληρώνεται από την παρουσία του άλλου και δεν προκαλεί πρόβλημα στον ασθενή. Αντίθετα, η ρήξη του ενός και μοναδικού καταφυτικού - ισχυρού - τένοντα συνοδεύεται από έντονο πόνο της όλης πάσχουσας περιοχής.

Ο ασθενής έχει πόνο, οίδημα (πρήξιμο) και εκχυμώσεις (μελανιές) στην περιοχή του αγκώνα του και δεν μπορεί να εκτελέσει οποιαδήποτε κίνηση στον πήχη.

Η διάγνωση ρήξης δικεφάλου βραχιονίου γίνεται εύκολα από έναν ειδικό χειροπράκτη θεραπευτή, ή από ορθοπαιδικό χειρουργό και επιβεβαιώνεται με τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας. Κατόπιν είμαστε σε θέση να καθορίσουμε την έκταση της βλάβης (μερική ή ολική ρήξη) και να επιλέξουμε την κατάλληλη θεραπεία για την αποκατάσταση της βλάβης.

Η μη χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται, σε περιπτώσεις μικρών ή  μερικών ρήξεων που απαιτούνται ελάχιστες λειτουργικές απαιτήσεις με καλά αποτελέσματα.

Η θεραπεία της ολικής ρήξης είναι κατά βάση χειρουργική. Κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης με ειδικές τεχνικές, ράβετε ο τραυματισμένος μυς-τένοντας. Με τον τρόπο αυτό, επιτυγχάνετε η απόλυτη επούλωση του τένοντα. Μετεγχειρητικά, ο ασθενής εντάσσεται σε ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης και υπό την επίβλεψη εξειδικευμένου θεραπευτή, ο δικέφαλός αποκτά σύντομα το επιθυμητό επίπεδο λειτουργικότητας.

                                                                                                                                                                                                                                                                                    Dim.Pap.