30 λεπτά ανεβοκατέβασμα σκάλας την εβδομάδα βοηθούν το καρδιοαναπνευστικό μας.

Η άσκηση, σε οποιαδήποτε μορφή της, είναι απαραίτητη για έναν υγιή οργανισμό.

Εκτός από το γυμναστήριο, όμως, μπορείτε να ασκηθείτε κάνοντας πιο απλά πράγματα, όπως περπάτημα ή ακόμη και ανεβοκατέβασμα σκάλας.

Πώς μπορεί όμως να βοηθήσει η σκάλα έναν οργανισμό; Σύμφωνα με ερευνητές μόλις 30 λεπτά χρήσης σκάλας την εβδομάδα παρέχουν τα ίδια καρδιαγγειακά οφέλη με αντίστοιχης διάρκειας ποδηλασία.

Στο πλαίσιο της σχετικής δοκιμής, οι ερευνητές ζήτησαν από 31 υγιείς γυναίκες που έκαναν καθιστική ζωή να γυμναστούν για 10 λεπτά την ημέρα, 3 φορές την εβδομάδα, για διάστημα 6 εβδομάδων συνολικά. Στην πρώτη φάση της δοκιμής, κάποιες από τις γυναίκες έπρεπε να ανέβουν μια σκάλα με γρήγορο ρυθμό σε «σετ» των 20 δευτερολέπτων. Στη δεύτερη φάση της δοκιμής, οι γυναίκες έπρεπε να ανέβουν και να κατέβουν μια σκάλα σε «σετ» των 60 δευτερολέπτων. Τα αποτελέσματά τους συγκρίθηκαν με αυτά των υπόλοιπων γυναικών, οι οποίες ακολούθησαν αντίστοιχα προγράμματα γυμναστικής σε ποδήλατο αντί για σκάλα. Τα προγράμματα περιελάμβαναν ζέσταμα, χαλάρωση και περίοδο ανάρρωσης. Οι τελικές αναλύσεις των ερευνητών οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι και στις δύο περιπτώσεις η χρήση σκάλας βελτίωσε την καρδιοαναπνευστική φυσική κατάσταση των γυναικών κατά την περίοδο μελέτης κατά τρόπο αντίστοιχο με τη γυμναστική σε ποδήλατο.

Όπως εξηγούν οι ειδικοί, η χρήση σκάλας αποτελεί πρακτικά ένα είδος διαλειμματικής άσκησης με σπριντ, η οποία χαρακτηρίζεται από σύντομα, διακοπτόμενα «ξεσπάσματα» έντονης γυμναστικής.

 

Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης

Μια πάθηση με διαρκή κούραση και πόνο σε όλους τους μυς.

Η κόπωση είναι ένα κοινό αίσθημα σε όλους μας, ένα αίσθημα αδυναμίας, εξασθένισης και απουσίας ενεργητικότητας. Σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά, σαν οι δυνάμεις να μην φτάνουν για να ανταπεξέλθουμε στο έργο της ημέρας που έχουμε μπροστά μας. Η κόπωση αποτελεί συχνό παράπονο των ασθενών που επισκέπτονται ιατρούς οποιασδήποτε ειδικότητας. Πολλές φορές οι πάσχοντες αποδίδουν αυτήν τη γενική αδυναμία και την κούραση σε ψυχολογικούς λόγους.

Το υπόψη σύνδρομο χαρακτηρίζεται από ανεξήγητο χρόνιο αίσθημα κόπωσης και είναι γνωστό από την αρχή του 19^ου αιώνος. Η κόπωση αυτή επιδεινώνεται με την σωματική άσκηση, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που συνοδεύεται από εκνευρισμό, κακή συγκέντρωση και πόνο στους μυς. Στην τότε εποχή, η νοσολογική αυτή οντότητα ονομαζόταν νευρασθένεια, η σημερινή και σύγχρονη ονομασία της είναι «Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης».

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είναι μια διαταραχή αγνώστου αιτιολογίας που χαρακτηρίζεται από εξουθενωτική κόπωση συνοδευόμενη από σωματικά, συστηματικά και νευροψυχολογικά συμπτώματα. Το σύνδρομο, όπως προανέφερα, δεν είναι νέο και πιθανά τα άτομα που στο παρελθόν διαγνώστηκαν, έπασχαν από μελαγχολία, νευρασθένεια κ.λ.π.

Το σύνδρομο αυτό είναι πιο συχνό στις γυναίκες από ότι στους άνδρες και η ηλικία των ασθενών κυμαίνεται από 25-45 ετών, παρόλο που διάφορες στατιστικές περιγράφουν περιπτώσεις παιδιών και υπερηλίκων.

Όπως οι ειδικοί περιγράφουν σχετίζεται με ήπιες διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος και την καθιστική ζωή κυρίως στην παιδική ηλικία. Παρά τις διαπιστώσεις αυτές δεν έχει βρεθεί ακόμη το τι προκαλεί την πάθηση. Οι παράγοντες κινδύνου που συσχετίζονται με το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης είναι το συναισθηματικό στρες, οι ορμονικές διαταραχές, οι αλλεργίες κ.λ.π.

Οι ασθένειες που συνοδεύονται από χρόνια κούραση είναι πολλές και επηρεάζουν πολλά συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού.

Μερικές από αυτές είναι οι εξής:

Οι διάφορες μορφές αναιμίας, ακόμη και οι πολύ σχνές (έλλειψη σιδήρου).

Οι καρδιακές παθήσεις, όπως η καρδιακή ανεπάρκεια.

Οι διάφορες μορφές αρθρίτιδας και οι κακοήθεις νόσοι.

Επειδή η κούραση είναι ένα σύμπτωμα που υπάρχει σε πολλές ασθένειες , είναι σημαντικό να γίνει μια καλή κλινική και εργαστηριακή διερεύνηση του ασθενούς για να αποκλεισθούν όλες οι άλλες γνωστές αιτίες που προκαλούν κούραση.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου είναι.:

Κόπωση που δεν οφείλεται σε σωματική άσκηση και δεν υποχωρεί με την λήψη φαρμακευτικής αγωγής.

Πόνος στους μύες και στις αρθρώσεις. (στους μύες, μπορεί να οφείλεται και στην πάθηση της ινομυαλγίας), σωματική αδυναμία, αϋπνία ή υπερβολικός ύπνος, αδυναμία συγκέντρωσης και μνήμης.

Τα κριτήρια του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης σχετίζονται τόσο με τη διάρκεια των συμπτωμάτων (περισσότερο από έξι μήνες), όσο και με τα ίδια τα συμπτώματα (πόνος στις αρθρώσεις, πόνος στα άκρα κ.λ.π.).

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είναι ουσιαστικά μια εσωτερική διαταραχή του οργανισμού μας και με κάποιο τρόπο, το σώμα μας εκδικείται για όλα εκείνα τα συναισθήματα που κρύβουμε κάτω από το χαλί χωρίς να τα επεξεργαστούμε.

Δεν υπάρχει κάποια εξειδικευμένη θεραπεία για το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Αρχικά συνιστάται ανάπαυση και διακοπή των δραστηριοτήτων εκείνων που επιβαρύνουν τοβ οργανισμό, θεραπευτικό μασάζ από έμπειρο Χειροπράκτη και αρχή μιας ήπιας άσκησης που ενδυναμώνει το νευρικό & μυϊκό σύστημα, αν τα συμπτώματα είναι ψυχογενή, θα βελτιωθούν με αντικαταθλιπτικά.

Ασθενείς του συνδρόμου, οφείλουν να διατηρούν δραστήρια κοινωνική ζωή και να ενθαρρύνονται για κάτι τέτοιο.

Το ποιο σημαντικό ρόλο στην θεραπευτική του συνδρόμου χρόνια κόπωσης παίζει η σωματική άσκηση. Ακόμη και η ήπια φυσική άσκηση τους ωφελεί. Για τους εντελώς αγύμναστους καλό θα ήταν να ξεκινούν με διατάσεις και ολιγόλεπτη αεροβική άσκηση, τόση ώστε να μην νιώθουν εξαντλημένοι την επόμενη ημέρα. Με την πάροδο του χρόνου, η φυσική κατάσταση βελτιώνεται σταθερά και η ανοχή στην κόπωση αυξάνει.

Εναλλακτικές θεραπείες όπως ο βελονισμός και το θεραπευτικό μασάζ από Χειροπράκτη, έχουν αποδειχθεί ωφέλιμες σε αρκετούς ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.

Τέλος είναι πολύ σημαντικό να ακολουθηθεί ένα πρόγραμμα υγιεινής διατροφής. Αποφύγετε την καφεΐνη, τον ντεκαφεϊνέ  καφέ, το αλκοόλ, το αλάτι, την ζάχαρη, τα τηγανιτά, τα λίπη και εντάξετε στη διατροφή σας τα φασόλια, το ρύζι, το ψάρι, τα δημητριακά ολικής αλέσεως, τα φρούτα και τα λαχανικά.

Νιώθετε  έντονη κούραση, εξάντληση, πονοκεφάλους, διαταραχές ύπνου, κ.λ.π., πολύ πιθανόν να έχετε Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης.      

                                                                                              Dim.Pap.

Ημικρανίες-γρήγορη ανακούφιση.

Ενώ η έλλειψη ύπνου μπορεί να πυροδοτήσει τις ημικρανίες του συντρόφου σας, το στρες, η κακή διατροφή ή μία μη διαγνωσμένη ιατρική κατάσταση, μπορεί να είναι επίσης ο λόγος για να ξεκινήσουν οι δικές σας. Δεν είναι κοινός σε όλους ο λόγος που ξεκινούν αυτές οι  επιθέσεις των ημικρανιών Σχεδόν τα πάντα μπορούν να είναι ο λόγος που θα πυροδοτήσουν μία ημικρανία για ένα άτομο που έχει προδιάθεση. Οι πιο συνηθισμένες αιτίες περιλαμβάνουν: μία αλλαγή στην καθημερινή ρουτίνα σας, το στρες, η πείνα, το ταξίδι, πολύς ή λίγος ύπνος, κάποια ιατρική πάθηση, και για τις γυναίκες, ο έμμηνος κύκλος.

Γρήγορη ανακούφιση από μια κρίση ημικρανίας μπορεί να σας δώσει μια κομπρέσα με ξίδι, που θα ακουμπήσετε στο μέτωπό σας και θα ασφαλίσετε με ένα μαντίλι δεμένο γύρω από το κεφάλι. Το ξίδι περιέχει, ως προϊόν της ζύμωσης που έχει υποστεί, οξικό οξύ, μια ουσία που δρα αποσυμφορητικά στα αιμοφόρα αγγεία, απαλλάσσοντάς σας από την υπεραιμία και τον πόνο. Μια άλλη συνταγή ανακούφισης είναι η εξής:

Σε ένα μπολ με χλιαρό νερό, ρίξτε 2 σταγόνες περγαμόντο και 2 σταγόνες χαμομήλι. Βουτήξτε ένα βαμβακερό πανί και κάντε κομπρέσες στο κεφάλι. Εάν η ημικρανία σας πυροδοτείται από μια αλλεργία, προτιμήστε τις κρύες κομπρέσες με λεβάντα και μέντα.
Κάνοντας μασάζ στους κροτάφους: Ρίξτε σε ένα ποτήρι 10 ml έλαιο χαμομηλιού και προσθέστε 6 σταγόνες αιθέριο έλαιο μαντζουράνας.

Και εάν από τις ανωτέρω συνταγές δεν ανακουφιστείτε, τότε πρέπει να επισκεφτείτε έναν έμπειρο χειροπράκτη για θεραπευτικό μασάζ στους ώμους, στον αυχένα και στα μηνίγγια.

                                                                        Dim.Pap.

Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους μυοσκελετικούς πόνους χωρίς την χρήση φαρμάκων

Όταν ο μυοσκελετικός πόνος ολοένα μεγαλώνει  στην πάσχουσα περιοχή μπορεί να ανακουφιστεί τάχιστα με μια σούπερ χειρομάλαξη, έτσι  ανακουφίζονται  οι τραυματισμένοι και αποδιοργανωμένοι ιστοί μυών και αρθρώσεων.

Από κλινικής πλευράς, η αντιμετώπιση σωματικών πόνων όπως στις περιπτώσεις οσφυαλγίας, ρευματισμών, αρθρίτιδας, τραυματικών κακώσεων, αλλά και άλλων μυοσκελετικών προβλημάτων με εφαρμογή μικρορευμάτων δεν προκαλεί καθόλου αίσθηση και ίαση στον ασθενή. Οι παραπάνω πόνοι μπορούν να αντιμετωπισθούν με χειρομαλάξεις μεθόδους χειροπρακτικής, που είναι ασφαλείς, χωρίς παρενέργειες και πολύ αποτελεσματικές στη διαχείριση του πόνου, σύμφωνα με διάφορες μελέτες.

Σύμφωνα πάντα με τις απόψεις των ερευνητών, οι ειδικές χειρομαλάξεις διεισδύουν άμεσα στην περιοχή του πόνου, ενισχύοντας και επιταχύνοντας τους φυσικούς μηχανισμούς για πλήρη ίαση των ιστών. Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως είναι θετική η επίδραση στην αύξηση της κυτταρικής διαπερατότητας και τοπικής διάθεσης των ιστών. Με αυτό τον τρόπο της χειρομάλαξης αυξάνεται η σύνθεση της ίασης των τραυματισμένων  στοιχείων.

Σημαντικό πειστήριο για την ταχεία ανάπλαση και ίαση των ιστών καθώς και την παυσίπονο δράση σε μυοσκελετικά προβλήματα με την μέθοδο της χειροπρακτικής αποτελούν τα πειράματα ανάπλασης που έγιναν σε διάφορα κέντρα ερευνητών σε  πανεπιστήμια του εξωτερικού.  Η τεκμηριωμένη κλινική εξέταση ασθενών που βίωσαν την ανωτέρω μέθοδο παρουσίασαν, από την πρώτη κιόλας συνεδρία, σημαντική εξέλιξη της θεραπείας τους με σημαντική σταδιακή μείωση του πόνου.

Η θεραπεία  ελέγχει την περιοχή του πόνου, βοηθά στην χαλάρωση των μυών και την επιτάχυνση της επουλωτικής διαδικασίας των φλεγμονών και όλων των κακώσεων.

Η θεραπευτική αγωγή με την μέθοδο της χειροπρακτικής εφαρμόζεται σχεδόν σε όλη την υφήλιο σε επιστημονική βάση. Τελευταία και στη χώρα μας υπάρχουν εξειδικευμένοι χειροπράκτες που μπορούν να ανακουφίσουν τους ασθενείς από συμπτώματα μυοσκελετικών πόνων χωρίς την χορήγηση των φαρμάκων.

Η χειροπρακτική  με γνώμονα την καλή ποιότητα ζωής των ανθρώπων στον τομέα της υγείας αναβαθμίζει τον χώρο της με την ανωτέρω μέθοδο, συνεχίζει να παρέχει υπηρεσίες με άριστα αποτελέσματα δίχως  τη λήψη φαρμάκων.  

                                                                                             Dim.Pap.

Τενοντίτιδα, μια μοντέρνα πάθηση.

Σήμερα η τενοντίτιδα εμφανίζεται πολύ συχνά, κυρίως λόγω της εισβολής των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη ζωή μας, αλλά και εξ’ αιτίας της καθιστικής ζωής.

Προκαλείται από την μυϊκή υπέρ λειτουργία, αυτή είναι μία από τις κύριες αιτίες της τενοντίτιδας. Όταν ο μυς εργάζεται περισσότερο από τις δυνατότητές του, τότε ο τένοντας κουράζεται και δημιουργείται μια φλεγμονή. Τα άτομα που αρχίζουν ένα πρόγραμμα γυμναστικής και αυξάνουν το επίπεδο των ασκήσεών τους με αποτέλεσμα να γίνεται υπέρ προσπάθεια σ’ αυτό που κάνουν, τότε αυτά εμφανίζουν συμπτώματα τενοντίτιδας. Ο τένοντας αδυνατεί να προσαρμοστεί στο νέο επίπεδο δραστηριότητας και αυτή η κατάχρηση οδηγεί με τη σειρά της σε φλεγμονή και τενοντίτιδα.  Μια άλλη συχνή αιτία εμφάνισης κλινικής εικόνας τενοντίτιδας έχει σχέση με τις δομικές αλλαγές που συμβαίνουν στον τένοντα με την πάροδο της ηλικίας. Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, οι τένοντες χάνουν μεγάλο μέρος της αρχικής τους ελαστικότητας και ευκινησίας, αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες με τον πιο πιθανό, στις αλλαγές των αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τους τένοντες.

Σπανίως υπάρχει και κάποια ανατομική αιτία που προκαλεί την τενοντίτιδα. Αν ο τένοντας αδρανεί και δεν μπορεί να βρει κάποια δίοδο μέσω της οποίας μπορεί να κινηθεί τότε είναι πιθανόν να ερεθιστεί και αυτό να δημιουργήσει φλεγμονή. Έτσι η τενοντίτιδα δημιουργεί κάποιο σύμπτωμα δυσλειτουργίας νεύρων και μυών.

Για να αποφύγουμε τα συμπτώματα της τενοντίτιδας αλλά και τους αφόρητους πόνους αυτής, πρέπει να αποφεύγουμε να επιβαρύνουμε τους τένοντές μας.
Η έλλειψη άσκησης, αλλά και η λάθος άσκηση, π.χ. βάζοντας άμεσα πολλά κιλά χωρίς  πρόγραμμα αλλά και ζέσταμα, έχουμε αντίθετο αποτέλεσμα, δημιουργούμε φλεγμονή στους μύες που ταλαιπωρούμε.  
Επίσης τενοντίτιδες δημιουργούνται από το υπερβολικό στρες, τότε οι μύες βρίσκονται διαρκώς σε σύσπαση και δεν προλαβαίνουν να ξεκουραστούν.
Η αντιμετώπιση – επίλυση των προβλημάτων τενοντίτιδας είναι ανάλογη με τον βαθμό της εκάστοτε τενοντίτιδας, αυτή γίνεται είτε με φαρμακευτική θεραπεία, (αντιφλεγμονώδη φάρμακα), είτε με παγοθεραπεία- τοποθέτηση πάγου πάνω στην τραυματισμένη περιοχή. Η καλύτερη όμως αντιμετώπιση της τενοντίτιδας γίνεται με  την μέθοδο της φυσιοθεραπείας - Χειροπρακτικής η οποία περιλαμβάνει μαλάξεις και ειδικές ασκήσεις χαλάρωσης των μυών. 
Σε χρόνιες περιπτώσεις τενοντίτιδας,(βαρειάς μορφής, μη αναστρέψιμες καταστάσεις), είναι απαραίτητη η επίσκεψη σε ειδικό γιατρό, όπως και η χορήγηση φαρμάκων, π.χ. κορτιζόνης.

Dim.Pap.

Ψύξη – Αιτίες που την προκαλούν – ποια είναι η κατάλληλη διατροφή για τον πόνο.

Όλοι μας κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε χρησιμοποιήσει   τις φράσεις όπως “πιάστηκα”, “στραβοκοιμήθηκα”  και πολλές άλλες.   Επίσης όλοι μας έχουμε αισθανθεί κάποιον πόνο στην πλάτη ή στους ώμους για μέρες ή έχουμε έναν επίμονο πονοκέφαλο  όπου έχουμε την ανάγκη να μας πιέσει κάποιος στο μέρος του πόνου για να ανακουφιστούμε. 

Τι είναι όμως αυτό που μας συμβαίνει και  πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Ο σκελετικός πόνος αναφέρεται σε επώδυνα ερεθίσματα που προκαλούνται από στοιχεία του ερειστικού συστήματος όπως οστά αρθρώσεις, σύνδεσμοι, τένοντες μύες κ.τ.λ. Σύμφωνα με κάποια έρευνα ως σημείο πυροδότησης του πόνου ορίζεται ένα πολύ εντοπισμένο και υπερευαίσθητο σημείο μέσα σε μια τεταμένη δέσμη μυϊκών ινών .

Όταν καταπονούνται ή τραυματίζονται, οι μύες συχνά δημιουργούν σημεία πυροδότησης πόνου, όταν τα σημεία αυτά πιέζονται, προκαλούν βράχυνση των μυϊκών ινών και έχουν τον ανακλαστικό πόνο.

Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος που υπάρχει σε έναν μυ,  μπορεί να δημιουργήσει πόνο σε άλλη περιοχή. Έτσι λοιπόν όταν ο μυς πυροδοτηθεί στο πάνω μέρος του ώμου (τραπεζοειδής μυς)  τότε θα αναφερθεί πόνος στα πλάγια και κατά μήκος του αυχένα και του κεφαλιού με συνέπεια να προκαλέσει πονοκέφαλο.

Όλα τα ενεργά σημεία του πόνου στους μύες των ώμων, του αυχένα και του προσώπου είναι μια κοινή πηγή των πονοκεφάλων.

Τα σύνδρομα αυτά του πόνου είναι πιθανόν η συχνότερη αιτία του μυοσκελετικού πόνου στην κλινική πρακτική και θα πρέπει να θεωρούνται ύποπτα σε όλες τις περιπτώσεις χρόνιου πόνου.    Τα σημεία πυροδότησης αποτελούν αιτία ανικανότητας και χρόνιου πόνου ενώ μπορεί να είναι και αποτέλεσμα μιας εργασιακής κατάστασης.      

Ο ασθενής μπορεί συχνά να παραπονείται για πόνο και ορισμένες φορές για  αίσθηση καψίματος και ευαισθησίας στον εμπλεκόμενο μυ. 

Η βλάβη των μυών και του συνδετικού ιστού προσβάλλονται από επαναλαμβανόμενη κακή στάση του σώματος στη καθημερινότητα, από παρατεταμένη φόρτιση και άρση βαρών στη καθημερινότητα, από άμεσο τραυματισμό, όπως χτύπημα, διάστρεμμα, σπάσιμο, στρίψιμο ή ρήξη, λόγω τροχαίων ατυχημάτων, γενικών αθλητικών κακώσεων, πτώση από τις σκάλες, και από κακή φυσική κατάσταση του σώματος.

Στη θεραπεία του πόνου εφαρμόζεται πίεση πάνω στα σημεία, στις περισσότερες φορές εγκάρσια. Και πάντα να έχουμε επίγνωση πόση πίεση μπορεί να ανεχθεί ο ασθενής. Συχνά οι ασθενείς περιγράφουν τον πόνο ως “γλυκό ή υποφερτό πόνο”. Έτσι πρέπει να έχουμε μια μέτρια πίεση πάνω στην πληγείσα περιοχή. 

Στους ασθενείς με χρόνια κατάσταση συνδρόμου ψύξης, συνιστάται η λήψη βιταμινών Β1, Β6, Β12 και βιταμίνης C . Το ασβέστιο, το μαγνήσιο, το κάλιο  και τα ιχνοστοιχεία είναι απαραίτητα για την φυσιολογική μυϊκή λειτουργία.  Συμπερασματικά προτείνετε διατροφή πλούσια σε φρούτα, λαχανικά και γαλακτοκομικά. Η λήψη κρέατος κρίνεται απαραίτητη αλλά με  μέτρο. Σε περίπτωση όπου μια ισορροπημένη διατροφή δεν είναι εφικτή συνιστάται η λήψη βιταμινών σε μορφή συμπληρώματος.
Στις μορφές αυτές της ψύξης μπορεί να βοηθήσει σημαντικά η φυσιοθεραπεία και οι μαλάξεις από ειδικό Χειροπράκτη.

Dim.Pap.

Ρήξη μηνίσκου και χιαστών συνδέσμων.

Η άρθρωση του γονάτου είναι περίπλοκη αλλά σημαντική, κάθε ένας από τους συνδέσμους, διαδραματίζει και ξεχωριστό ρόλο για  την σωστή υγεία των αρθρώσεων.

Προβλήματα με το γόνατο αντιμετωπίζουν κυρίως οι αθλητές οι οποίοι επιβαρύνουν περισσότερο την περιοχή με τις συχνές προπονήσεις τους και όσοι είναι υπέρβαροι..

Η ρήξη μηνίσκου και η ρήξη χιαστού είναι κάποιες από τις σημαντικότερες παθήσεις, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν στην πιο ακραία μορφή κάποιου είδους ακινησία μέχρι την αποθεραπεία τους.  

Κάθε ένας από τους συνδέσμους που ενώνουν την περιοχή του γονάτου, μπορεί να τραυματιστεί είτε μόνος τους είτε μαζί με άλλους συνδέσμους. Το μεγαλύτερο ποσοστό αθλητών που παρουσιάζει ρήξη χιαστών, έχει υπολογιστεί ότι είναι συνέπεια από δύο παραμέτρους:

Από την απότομη αλλαγή κατευθύνσεως και  από πρόσκρουση του γονάτου σε κάποιο εμπόδιο.

Οι μορφές που  εμφανίζονται στη ρήξη χιαστού είναι;

Ρήξη Πρώτου βαθμού: Ένας μικρός αριθμός ινών του συνδέσμου, έχει υποστεί ρήξη, η οποία με την σειρά της δημιουργεί πόνο αλλά επιτρέπει την κίνηση στον αθλητή

Ρήξη Δευτέρου βαθμού: Ένας μεγαλύτερος αριθμός ινών, έχει υποστεί ρήξη και έτσι ο ασθενής αρχίζει να περιορίζει τις κινητικές του ικανότητες.

Ρήξη Τρίτου βαθμού: Ο αθλητής έχει μεγάλη αστάθεια και δεν μπορεί πλέον να ασκηθεί γιατί πονάει πάρα πολύ.

στα  συμπτώματα της ρήξης έσω-έξω  μηνίσκου νοιώθουμε:

Μεγάλη  ευαισθησία στο μέσον της άρθρωσης και πόνος που εμφανίζεται στην εξωτερική κνήμη του γονάτου.

Η διάγνωσή της ρήξης μηνίσκου γίνεται  με μία μαγνητική τομογραφία ή στις περισσότερες περιπτώσεις μία αρθροσκόπηση που δίνει ακρίβεια στο αποτέλεσμα.

ΚΑΚΩΣΗ  ΠΛΑΓΙΩΝ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΓΟΝΑΤΟΥ

Αντικειμενικό κριτήριο για το χαρακτήρα της βαρύτητας της κακώσεως αποτελεί ο βαθμός παρεκτόπισης των αρθρικών επιφανειών.

Υπάρχουν δυο πλάγιοι σύνδεσμοι, ο έσω πλάγιος σύνδεσμος και ο έξω πλάγιος. Ο έσω πλάγιος σύνδεσμος είναι ο ισχυρότερος σταθεροποιητικός παράγοντας στην έσω επιφάνεια του γονάτου. Ο έξω πλάγιος σύνδεσμος είναι στενότερος και πιο αδύνατος από τον έσω πλάγιο και εκτείνεται από τον έξω μηριαίο κόνδυλο στην κεφαλή της περόνης. Ρήξη του έσω πλάγιου συνδέσμου προκαλείται από βία που δρα στην εξωτερική επιφάνεια του γονάτου και οδηγεί σε απαγωγή της κνήμης σε σχέση προς το μηρό, ενώ το γόνατο βρίσκεται σε έκταση ή μικρή κάμψη.

Υπάρχει μεγάλο οίδημα εξαιτίας της πίεσης που δέχθηκε  κατά μήκος του έσω πλαγίου συνδέσμου, πόνο στις κινήσεις και δυσκολία στο βάδισμα. Αντικειμενικό κριτήριο για την εικόνα της βαρύτητας της κακώσεως αποτελεί ο βαθμός εκτόπισης των αρθρικών επιφανειών του γονάτου. Έτσι διακρίνονται σε 1ου βαθμού, όταν η διεύρυνση είναι μέχρι 5 χιλιοστά, 2ου βαθμού, όταν η διεύρυνση κυμαίνεται μεταξύ 5 - 10 χιλιοστά και σε 3ου βαθμού, όταν η διεύρυνση είναι μεγαλύτερη από 10 χιλιοστά, τότε έχουμε πλήρη ρήξη όλων των ινών.

Σε ρήξη 1ου ή 2ου βαθμού δεν έχουμε σοβαρή αστάθεια, οπότε η θεραπεία είναι συντηρητική με την μέθοδο της Χειροπρακτικής. Εφαρμόζεται γύψινος μηροκνημικός επίδεσμος για περίπου ένα μήνα και παράλληλα γίνονται ασκήσεις τετρακεφάλου.
Όταν η ρήξη είναι 3ου βαθμού η θεραπεία είναι χειρουργική και παράλληλα ελέγχονται ο έσω μηνίσκος και οι χιαστοί σύνδεσμοι. Μετεγχειρητικά εφαρμόζεται γύψος μηροκνημικός για δύο μήνες
Ρήξη του έξω πλαγίου συνδέσμου προκαλείται από βίαιη προσαγωγή της κνήμης σε σχέση προς το μηρό αλλά δεν είναι τόσο συχνή λόγω της παρουσίας του άλλου σκέλους.

Πρόσθιος Χιαστός Σύνδεσμος

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος (ΠΧΣ) ανήκει στους βασικούς συνδέσμους του γονάτου και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθεροποιητικούς μηχανισμούς της άρθρωσης του γονάτου, ο οποίος συνδέει το κάτω άκρου του μηρού με το άνω άκρο της κνήμης. Η απώλειά του μπορεί να προκαλέσει ένα αίσθημα αστάθειας κυρίως κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου είναι η κάκωση με τις πλέον σοβαρές επιπτώσεις στη λειτουργία του γονάτου.  Συχνά συνοδεύεται και από άλλες κακώσεις του γονάτου, ιδιαίτερα ρήξεις του έσω μηνίσκου ή και του έσω πλαγίου συνδέσμου.

Η ρήξη πρόσθιου χιαστού αποτελεί έναν από τους σοβαρότερους και συχνότερους αθλητικούς τραυματισμούς, κυρίως σε αθλήματα που χαρακτηρίζονται από μεγάλες επιταχύνσεις κι επιβραδύνσεις, στροφές και άλματα, όπως το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ, το μπάσκετ, το τένις και η ενόργανη γυμναστική. Ωστόσο, μπορεί να είναι αποτέλεσμα πτώσης ή και σύγκρουσης.

Κατά τη στιγμή της ρήξης του συνδέσμου υπάρχει πιθανότητα να ακουστεί ένας χαρακτηριστικός θόρυβος μέσα από την άρθρωση, παρόμοιος με σκίσιμο. Ο ασθενής παρουσιάζει οξύ πόνο, οίδημα (πρήξιμο), απώλεια του πλήρους εύρους κίνησης της άρθρωσης, ευαισθησία στην ψηλάφηση, δυσκολία στη βάδιση. Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος μπορεί να υποστεί μερική ή ολική ρήξη. Στη πρώτη περίπτωση μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά με την μέθοδο της Χειροπρακτικής, ενώ στην δεύτερη η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η ενδεδειγμένη.

Ο ασθενής μπορεί να σηκώνεται άμεσα και να βαδίζει με τη βοήθεια ορθοπαιδικών στηριγμάτων. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιλαμβάνει σταδιακή ανάκτηση του εύρους κίνησης, ενδυνάμωση του γονάτου και ασκήσεις. Η επάνοδος στις αθλητικές δραστηριότητες γίνεται σε διάστημα περίπου 6 μηνών, που αποτελεί τον ελάχιστο χρόνο.

                                                                                                                                                                                                                                                                                      Dim.Pap.